در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، میلیون‌ها ایرانی در ۸ و ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶ با شعارهایی چون «جاوید شاه» به خیابان‌ها آمدند. این خیزش، خواست ملت برای گذار به حکومتی سکولار و دموکراتیک را آشکار ساخت.

اعتراضات سراسری ایران از ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، هم‌زمان با اعتصاب و تجمع بازاریان و کسبه در تهران و شماری از شهرهای دیگر آغاز شد. سقوط ارزش پول ملی، افزایش شدید قیمت‌ها، فساد ساختاری و ناتوانی جمهوری اسلامی در پاسخ‌گویی به بحران‌های اقتصادی، زمینه گسترش اعتراض‌ها را فراهم کرد. مطالبات اقتصادی به‌سرعت ابعادی سیاسی یافت و به خواست عمومی برای پایان‌دادن به جمهوری اسلامی تبدیل شد.

در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور هماهنگ مردم در خیابان‌ها، اعتراضات در شامگاه ۸ و ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶، برابر با ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، به نقطه‌ای تاریخی رسید. گزارش‌ها و تصاویر منتشرشده از حضور گسترده و میلیونی ایرانیان در شهرهای مختلف حکایت داشت. معترضان با سر دادن شعارهایی از جمله «جاوید شاه» و «مرگ بر دیکتاتور»، مخالفت خود با جمهوری اسلامی و حمایتشان از نقش شاهزاده رضا پهلوی در روند گذار از حکومت را اعلام کردند.

جمهوری اسلامی در واکنش به این خیزش، یکی از خونین‌ترین سرکوب‌های تاریخ معاصر ایران را رقم زد. نیروهای امنیتی و نظامی با استفاده از سلاح‌های جنگی به سوی معترضان شلیک کردند. شمار دقیق جان‌باختگان و مجروحان همچنان مشخص نیست؛ زیرا حکومت هم‌زمان با آغاز سرکوب، اینترنت و ارتباطات تلفنی را به‌شدت محدود کرد. این قطع ارتباط که آثار آن بیش از یک ماه ادامه یافت، روند اطلاع‌رسانی، مستندسازی جنایت‌ها و دسترسی خانواده‌ها به اخبار بازداشت‌شدگان را مختل کرد.

پس از فروکش‌کردن اعتراضات خیابانی نیز بازداشت‌های گسترده، اعترافات اجباری، صدور احکام سنگین و اجرای اعدام‌ها ادامه یافت. بسیاری از بازداشت‌شدگان از دسترسی به وکیل مستقل و روند دادرسی عادلانه محروم ماندند.

تحولات دسامبر ۲۰۲۵ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ نشان داد که بحران ایران صرفاً اقتصادی نیست. اعتراضات بازار به جنبشی ملی علیه ساختار جمهوری اسلامی تبدیل شد؛ جنبشی که خواهان پایان سرکوب، توقف اعدام‌ها، آزادی زندانیان سیاسی و گذار به حکومتی سکولار و دموکراتیک است.